13 Kasim 2014

15 gun olmus bile, amcamin haberini alali. Ayni soyadini tasidigim icin gurur duydugum guzel amcamin.. Her bos animda burnumu titreten bir yokluk. Insan zaten hep ozledigi birini bambaska bir sekilde de ozleyebiliyormus.

Bizim ailemizin erkekleri serttir, ciddidir. Amcam hem sert ve ciddi hem de tanidigim en hassas yurekli insanlardan biriydi. Gozleri cabucak dolar, kizarir, sesi catlardi.

Hastanede gecirdigimiz onca sure boyunca bana kol kanat gerecek, yol gosterecek birinin eksikligini hissettim. Simdi geriye donup bakinca goruyorum ki amcam hep ordaydi. Aksam zorla evine yemege goturdugunde de, anneme okusun diye onlarca kitap alip geldiginde de amcam vardi.

Kendimi sudan cikmis balik gibi hissettigim ilk gunlerde amcam abisinin tedavisi icin gittigi yabanci bir ulkede ne yalnizlik cektigini  ‘keske biri birsey soylese, kufur etse bile olur.’ derdim diyerek anlatmisti. Amcam boyle bir cumle soylerdi, senin yasadigin her neyse onu ve cok daha otesini coktan yasadigini anlatirdi.

Amcam benim olmak istedigim herseydi, simdi anliyorum. Zor gunde ihtiyaci olana kol kanat germek, dogru bildigini soylemek, merhametli ve iyi biri olmak, hak yememek ve ayni zamanda dimdik durmak, kendini ezdirmemek, saygi ve degeri gormek bir arada olabilir, en adam gibi kanitiydi.

Amcam bana bibirik derdi, gunlerdir onu dusunuyorum. Ne isiniz var oralarda, gelin birbirimizi yasayalim derdi, ben de gulup gecerdim genclik ukalaligimla..Simdi benim payima her raki ictigimde onun serefine kadeh kaldirmak kaldi.

Durmadan da soruyorum kendime, sarildiginda kendini guvende hissettigin kac kisi kaldi ki geride?

Diger yandan da icine ediyim ki, hayat dolu dolu devam ediyor, zamani durduramiyorsun. Yaprak dokuyor bir yanim, bir yanim bahar bahce.