Bir donemin sonu

Franklin

Bugun 8 seneden sonra Massachusetts’deki son gunumuz.  Insan yillar boyunca ayni rutini yasayinca sanki o donguden hic cikamayacakmis saniyor. Bunaldigim her an o donguden cikmayi bir kez becerdiysem bir daha becerebilecegimi hatirlattim kendime. Son ana kadar gerceklesmeyecekmis gibi davrandigim bir hayal gercek oldu.

Dusunuyorum da, 8 yil once cok acemi ve cocuk olarak adim attigim bu kitada tek basima yasamayi, baska bir ulkeye alismayi, is bulup profesyonel hayata gecmeyi, evlenip ortak bir hayati yasamayi, daha sosyal olmayi ogrendim ama ayni zamanda kendime yetmeyi ogrendim.  Insanin icine dustugu durumdan kurtulmasi icin yine kendisinin harekete gecmesi gerektigini bir kez daha ogrendim. Daha da onemlisi neleri yapip, neleri yapamayacagimi ogrendim.

Suphesiz bu yakaya ilk adim attigimdaki insan degilim. Iyi ki de degilim. Fotograflardaki cocuklugum artik yok.  Olmamasi da kabulum. Hayat dedigin boyle birsey. Bir bakmissin olaylarin icindesin, fotograf gibi sabitlenmis kafanda, bir bakiyorsun ustunden yillar gecmis ve o resme bakiyorsun disaridan. Bu ikisinin arasi aslinda saatler gibi geliyor…

Bir saat icinde tasima sirketi gelecek, oglen de arabamiz yola cikacak. Kahraman’in ve benim geride kalan ortalama 9 senede biriktirdigimiz seylerin uzerinden gecip duzenlemek yorucu olsa da simdi yepyeni ve temiz bir sayfaya haziriz.

California, biz geliyoruz. :)

 

One thought on “Bir donemin sonu”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *