Evrim

kalp
Benim kafam sebep-sonuc denklemine oturtarak yorumluyor herseyi. Herseyi mantikli bir aciklama yapabildigim miktarda anlayabiliyorum. Hayat ama bildigin mantik disi seyler yasatan, ayni degerleri koysan da denklemin sonunda oransiz sonuclar cikaran bir deneyim. Hayatta 1+1 her zaman 2 degil. Hal boyle olunca benim verdigim ilk tepki kendimi o durumdan cikarip olay her ne ise ona uzaktan bakmaya baslamak oluyor.

Olaylarin icindeyken herseyle duygusal bir bag kuruyorsun. Her sey canini yakiyor. Isyan ediyorsun. Disindayken ise kabul etmek daha kolay geliyor. Kendimi o durumun icinde degil, tam tersine disinda tutuyorum. Ki boylece anlamak ve aciklamak zorunda kalmiyayim. Olaylarin disindayken ‘bu sadece bir istisnaydi’ deyip hayatina devam edebilme ihtimalin oluyor. Isin hesabina kitabina girmiyorsun, tamam diyorsun 1+1  sifir diyorsa hayat, sifir olsun. Belki de bu yas tutmanin ‘kabul etme’ kismidir, bilmiyorum.

Continue reading Evrim

Ozgurluk ve Yalnizlik

ozgurluk

Bu aralar sık sık ozgur olmakla yalnız kalmak arasındaki baglantıyı dusunuyorum.

Birilerinin senin hayatınla ilgili gereksiz bir yorum yapmasını istemedigin icin hayatının o kısmına kimseyi dahil etmiyorsun. Bir bakıyorsun ki kimseyi dahil etmemek icin giydigin gard sana ozgurluk sundugu kadar seni yalnızlastırıyor da. Herseyi kimseden yardım istemeden tek basına basarman gerekiyor.
Continue reading Ozgurluk ve Yalnizlik