Yasim cocuk

Icimizde doyuramadigimiz bir cocuk var. Hepimiz ilgi istiyoruz, yapayalniz kaldigimiz kalabaliklarda ne yapsak onay bekliyoruz, taktir istiyoruz. Buyurken duymamiz gereken her guzel sozun eksikligini buyudugumuzde anliyoruz. Hepimiz kesfedilmeyi bekleyen yildizlar gibiyiz. Karanlik koselerinde odalarimizin birileri sesimizi duysun diye sarkilar soyluyoruz. Kendi kendimize besledigimiz o essiz umudu birileri daha paylassin istiyoruz. Hepimiz aslinda birbirimize o kadar cok benziyoruz ki. Ne kadar essiz oldugumuzu kanitlamakla ugrasmasak belki de cok guzel yoldas olabiliriz.

Insan anne evine gittiginde yasi ne olursa olsun cocuk oluyor ya, onun eksikligini hissediyorum. Bu duyguyu da susleyip pusleyip guzellestiremiyorum. Guzellestirilecek hali yok cunku. Kirik, yorgun, hem cok genc hem de cok yasli bir duygu. O zamanlarda burnumun diregi titreyip sag gozum yasla doluyor. Sanki kimseye caktirmamak icin sifreli huzunleniyorum.

Hayat ancak sona erdiginde ogrendigin derslerle dolu. Icindeyken sapsal gibi yasiyorsun. Hic bitmeyecek sanip sikayet ediyorsun. Uslu uslu ogreniyorum.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *