Keske’ler ve Neden’ler

20130218-115756.jpg

Ah o kadar kirginim, kizginim ki. Cok sey mi bekledim yoksa hic birsey mi verilmedi bilmiyorum. Zor zamanlar insanin etrafinda ne kadar iyi insan oldugunu anlamasina yararmis, benim icin ne kadar az insan oldugunu farketmeme yaradi. Benim en buyuk hayalim her zaman dipdibe olmak degildi, ama bir araya geldigimizde sanki hic uzak kalmamis gibi seni kucaklayan bir ailenin olmasiydi, kan bagin olur ya da olmaz, benim icin detaydi.

Ne biliyim, hayat aslinda basit ama biz zorlastiriyoruz diye dusunurdum. Ne kadar guzel sey vardi yasayacak, bazi gunler gercekten bir omure tek bir hikaye sigdirabilmenin ne kadar kisitlayici oldugunu dusunuyordum. Hayatta denenecek ne kadar cok sey, gidilecek ne cok yer ve hissedilen ne cok farkli mutluluk vardi. Yenecek lezzetli yemekler ve onlara eslik edecek baldan tatli sohbetler olacakti. En kirgin, en simarik, en muzur halimizi ortaya birakabilecektik, aglayacak, sacmalayacak, yaramazlik yapacaktik. Simdi mesela bir omure anlamli ve onurlu tek bir hikaye sigdirabilmenin bile ne kadar zor oldugunu goruyorum.

Hayat ‘hayat soyledir veya boyledir’ denemeyecek bir sey. Bir formulu ya da taktigi yok. Bazen guzel gunler oluyor bazen cehennemsi gunler. Son aylarda ozellikle cokca cehennemsi gunler. Kucuklugumu, caresizligimi, yalnizligimi, korunmaya ihtiyacligimi en cok hissettigim zamanlar. Bu duygulari hic tanimamayi, taniyacaksam da cok yillar sonra tanimayi dilerdim. Simdi birseyleri dilemek icin cok gec. Bazen yasadiklarima sirtimi donup kaciyorum, bazen de dimdik yuzune bakiyorum. Kacmak o kadar kolay geliyor ki anlatamam.

Cok kizginim, yolun sonunda daima bir isik vardir diyenlere, mutlaka daha iyi olacak diyenlere, her zorluk mutlaka kolayliga varir diye anlatanlara. Su an bunlarin hepsi bana kandirmaca gibi geliyor. Her kotu haberin arkasindan mutlaka onu telafi edecek guzel bir haber geliyor filmlerde, dizilerde. Sanki her zorlugun bir bitis tarihi var, tek yapman gereken sabretmek. Ogreniyorum ki bazi zorluklarin bitis tarihi yok. Bazi zorluklar bir dovme gibi, bir kere yasayinca seninle hep orada kaliyor.

Sonunda –varsa eger sonu- elbette daha guclu olacagim, ama ne kadar guclu oldugumu ogrenmek zorunda kalmasaydim keske. Her daim isil isil karsiladigim hayat keske ustume cikmayan bir zift bulastirmasaydi. Su an kendimi yorgun, yasli, bitkin ve huysuz hissetmeseydim. Uyuyunca gecseydi keske. Keske kendimi hayat suratima tokat atip kenara firlatmis, beni kendisinden dislamis gibi hissetmeseydim. Aylardir aklimdan gecen o kadar cok ‘keske..’, o kadar cok ’neden?’ var ki. Hicbirinin bir cevabi veya bir anlami yok. Keske bu kadar anlamsiz oldugunu anlamak zorunda kalmasaydim. Keske hala daha mucizelere inaniyor olsaydim, varliginin bir anlami oldugunu atesle savunabilseydim.

Su an hayata dair tek guzel sey sensin. Yuzune bakinca bembeyaz umut dolu bir gelecek goruyorum, yuzune bakinca kendimi hic yaralanmamis gibi veya hic zayif degilmisim gibi hissediyorum. Yuzune bakinca ne kizginligim kaliyor, ne kirginligim. Sen ‘gececek’ diyorsun, ben tum kalbimle inaniyorum. ‘Gececek’ diyorum kendi kendime, ‘kahraman diyorsa dogrudur’.

Umudum var cunku sen varsin.