Gozlerinden opuyorum.

Mantigi her gun, her olayda, her kararda basimin taci yapiyorum. En tarafsiz ve dogru karari vermek, egodan, zayifliklardan, zaaflardan etkilenmemek icin mantigima donuyorum. Ama bazen kimi konusmalar beni oyle savunmasiz yakaliyor ki.

Bugun sonunda dedemle konustum, cocuk gibi heyecanla bahceye diktigi sardunyalardan bahsetti . Evin girisini nasil guzellestirdigini anlatti. Sesi titreyerek ‘Kahraman’i gozlerinden opuyorum’ dedi. Hayatina yeni giren bir insana sicakligini, hislerini oyle guzel dile getirdi ki, gozlerim doldu.

Tum mantik merkezli hayatima ragmen inatla inanmak istedigim bir sey var. Sanki annemin, dedemin, anneannemin, Asiyeannemin dualari sayesinde islerim yolunda gidiyor, hayat bana biraz daha iyi davraniyor, etrafima beni koruyan bir kalkan oruluyor gibi hissediyorum. Bu dusunce belki mantiksiz ama oyle guc veriyor ki bana.

Iyi ki varlar…