Bir hikayenin parcasi olmak.

Insan kendisinden daha buyuk bir sistemin, duzenin icerisinde oldugunu, varliginin bir fark yarattigini, senin gibi dusunen, hisseden insanlarin oldugunu bildi mi bambaska bir duyguya burunuyor. Sanki daha saglam, daha dik ve daha cesur durabiliyor hayata karsi.

Bir statta tezahurat ederken olabilir, uzak bir koyde ogretmenlik yaparken olabilir, tikis tikis dolu bir otobuste gidecegin duragi beklerken olabilir, bir odada odev icin sabahlarken olabilir, hastane koridorunda beklerken olabilir, senin yaninda senin gibi dusunen, hisseden biri olunca hayat daha kolay, daha anlamli oluyor sanki.

Sen o an o statta, binlerce insanla ayni tezahurati yaparken, yerleri camur kapli bir otobuste duragini beklerken, bir butunun parcasi oldugunu hissediyorsun. Senin gibi hisseden, yasayan birileri var cunku. Hayatlariniz yanyana ama belki de hic degmeden akiyor ama yine de siz ayni ailenin fertleri gibisiniz. Bunu bilmek icten ice bir huzur veriyor insana. Bu huzur da herseyi cekilebilir kiliyor sanirim. Macta islanmak, koyde usumek, otobuste ayakta durmak, hastanede belki de kotu bir haber almak uzere oldugunu bilmek koymuyor. Biliyorsun ki sen o anda bir hikayenin parcasisin.

Butunden farkli, tek basimiza ayakta durmayi ogrenmekle gecen onca yildan sonra, bir butunun parcasiyken hayati daha anlamli bulmak ne buyuk celiski.

One thought on “Bir hikayenin parcasi olmak.”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *