Icimi aciyor…

Sanki bu uzun projeyi sabahin korunde ofise giderken yolda gunesin dogusunu goruyum de agzim acik kalsin diye yapmisim. Sanki uzun saatlerce calismam aslindantam da eve donerken  gunes batmadan onceki son kizil isiklari goruyim diye.

Sonbahari bu yuzden cok seviyorum. Her gun gectigim yollarda  bir surecin nasil aktigini gun be gun takip edebildigim icin. ‘Bugun yesiller’, ‘Bugun pembelestiler’, ‘A simdiden kizila donmusler bile’ ve ‘Bugun sarardilar’…Hergun kapali bir mekanda saatlerce calismanin tesellisini camdan disari baktigimda goruyorum, yapraklar bana ‘oldugun yerde durmuyorsun merak etme’ diyorlar…’Bak ben renk degistiriyorum ve sen bunu goruyorsun.” Bundan yasama sevinci duymak ne guzel birsey.

Ve bulduklari her tele tuneyen kuslar her defasinda beni gulumsetmeye devam ediyorlar. Kimisi soguktan kabartmis tuylerini, kafasini yanindakinden yana cevirmis. Sanki tombul teyzeler sohbet ediyorlar.

Agaclar ve kuslar. Ne guzel seyler.

 

Doga beni sasirtmaya devam ediyor.

29 October, 2010 18:47

Saat 7.43 ve hala ofisteyim.

Bundan dort bucuk ay once baslayan proje bugun hayata geciyor.

Asil karambol Pazartesi baslayacak. Ben simdi bir Cuma aksami, ofiste olmamin ve bu andan 13 saat sonra yeniden ofiste olacagimi bilmenin duygusunu yasiyorum.

Nasil bir duygu bilmiyorum.

Bunca zaman emek verdigin seyin karsiligini almayi sabirsizlikla beklemekle, bunca zaman cabalamanin verdigi yorgunlukla herseyden vazgecmek arasindayim.

Dananin kuyrugu kopmak uzere.

Kopsun, ne olacaksa olsun.

Yillar once sen uzaktayken yanimda baskalari olmasina ragmen yapayalniz hissettigim icin kendimi ne kadar sanssiz ve zayif hissederdim. Saniyeler sene gibiydi sanki. Bir insanin yoklugunun her ani, her mekani, her aniyi soluklastirip, issizlastirabilmesini kendi zayifligim sanirdim. Simdi her gun sanki ozledigim, aradigim, umut ettigim, inandigim herseyin tek bir insan ruhunda  toplanmis oldugunu goruyorum. Yoklugunda yasadigim sikintilari oyle iyi anliyorum ki. Ozledigim hersey, ozledigim herkes sen yanimdayken benimle. Daha ne ister ki insan?