vefa

Hic cicegi olmayan bir bitkiyi ayni rutinde sulamak. Hani belki patlamayi bekleyen bir tomurcuk vardir, belki o haftaki suyunu bekliyordur, belki sirf biri ondan vazgecmeden sulamaya devam ettigi icin tomurcuk acacakmis gibi. Umidi kesmemek ondan, haftalarca, aylarca hep ayni gunde ayni miktarda suyla gidermek susuzlugunu. Kimsenin farketmesine gerek duymadan, hic acmamis belki de hic acmayacak o tomurcuk icin cabalamak. Oldu ki acarsa, cicek bilecek cunku tomurcukken onu cicege donustureni. O narin ruhuyla kirilmasin diye, gucenmesin diye, kendini terkedilmis hissetmesin diye vazgecmemek. Keske hic kimse, hic birsey kendini kirilmis, gucenmis ya da terkedilmis hissetmese hic.

Ortaokulda bir ogretmenim bizim okuldan ayrilip mezun oldugu kendi lisesine gitmeden onceki son dersinde demisti ki..’Vefa onemlidir cocuklar, vefali olun. Ben de gidiyorum cunku vefa borcum var benim okuluma.’

Vefa borcu. Unuttugumuz ne cok sey var.

Hatirladikca anlatirim.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *